به مدت چند وقتی بود که از ورود به چیزهایی که مرا دیوانه می کرد پرهیز می کردم: از خوب و بدهایی که دنیا عرضه کرده بود، از چیزهایی که برایم انتخاب می کرد، معیار، الگو، باید، نبایدو...

از ترس این که مبادا خیلی از دایره پرت شوم و غافل بمانم، نزدیک بود تا مرز بی قیدی محض بروم.

انسان هر قدر هم که نخواهد خود را درگیرکند ولی گاهی در قبول برخی چینش های این دنیا می ماند، وسط بازی جنگ می شود، عالمی درگیر یک خواسته و ملتی قربانی آدمی، یکی به جستجوی راه درمانی برای ادامه زندگی و دیگری در جستجوی راهی برای خاتمه زندگی، یکی از ندانستن در فرط خوشی و دیگری از دانستن در فرط ناخوشی و...

ولی خوب که نگاه می کنم از قیمت نان، برنج و نفت تا معضلات اجتماعی، بیکاری، تورم، بیماری، جنایت، فقر  از رانت خوار و مافیا گرفته تا پولدار و فقیر، انسان شرور و خوب همه و همه در این بازی ها خود را خواسته یا ناخواسته درگیر می کنند.

به نظر می رسد همه این ها از یک نشانه مشخص سرچشمه می گیرد و  این اولین نشانه تاریک است. نشانه ای که آدمی بی درنگ تمام استقلال خود را از دست می دهد تا جایی که حتی حاضری برای جست و جوی یکی از این ها حتی تا جهنم هم بروی و اینجاست که می توانیم درک کنیم پیرامون این روشنایی چقدر تاریک است و این که یک گلبرگ گل سرخ چقدر ارزش دارد، آنقدر که گاهی با آن گلبرگ می توان از فرورفتن در تباهی جلوگیری کنیم.

این ها همه ارزش یک خواب را دارند، هر چند که نمی پاید ولی می دانی بی دفاع و بدون احساس تهدید.

وقتی که اینجا نمی شود

حتی تا عروج ساده کبوتر بالا رفت

از من سراغ آسمان را نگیر،

وقتی اینجا

انسان یعنی فقط سی و هفت درجه وجود

از من مپرس جبرئیل یا ابلیس کدامیک فرشته اند

دیگر به من نگاه نکن

حالا راحت تر شبیه کودکی هایم می شوم

شبیه وقتی که

آسمان یعنی صعود مسخره بادبادک

انسان یعنی مهره دار خونگرم

و عشق یعنی فقط سه حرف و یک بخش

حالا راحتم بگذار

دیگر حریم آرزو هایم بعض کرده است

شاداب عالی پور

چند سالی بود ادای نذری بین ما و خدایمان معطل مانده بود هر چه تلاش کردیم که ادا شود نمی شد، همه چیز جور بود ولی نذر ما به مقصود نمی رسید. شاید بیش از 10 بار تلاش کردم (چه از طرف خودم، چه واسطه ها) تا این نذر ادا شود ولی هر بار به دلیلی برگشت می خورد.

در حلال بودن پول شکی نداشتم ولی نمی دانم چرا یک کار به این سادگی اینقدر سخت شده بود، تا جایی که حتی آن کاروان که محل ادای نذر ما بود به کلی منحل شد.

خیلی دلم گرفت ... تصمیم گرفتم جای دیگر ادایش کنم ولی این بار هم به دلیل مشغله زیاد فرصت نکردم و چون دیر شده بود دیگر عجله ای برای ادایش نبود.

تا این که دیروز بعد از سه سال و نیم به طور خیلی اتفاقی به دست زائر مستحقی رسید که واقعا شرایط خاصی داشت و باید حتما می رفت

بالاخره نذری که باید در ره توشه مسافر مهدی می شد به زائر امام رضا رسید.

منظور از گفتن این ماجرا یک تبادل نتیجه بخش بود. خیلی وقت بود که دنیا را در همین محدوده و شما را تنها ناظری آگاه می پنداشتنم، ولی این ماجرا کم کم مرا به یاد این قافیه دنیا انداخت که هیچ اتفاقی را نمی سازد، همانطور که هیچ کس قادر نیست باران بهاری یا برف زمستان را بر ما فرو ریزد.

بعضی آمدن ها، رفتن ها، شدن ها، از دست دادن ها، دوست داشتن ها، نرسیدن ها....همه و همه مثل شعر زندگی بخشی است که با شفافیت در درون ما قدم می گذارد تا به خوبی بشناسیم که از جنس خواستن ما نبودند.

مثل این که تنها مخاطب هستیم. همه چیز با ما حرف میزند ولی گاهی این نشنیدن هاست که ضعف انعکاسش را در درون خودمان احساس می کنیم.

خیلی وقت بود که بین ما و حریم رضا حرفی نبود، دلتنگ یک حادثه آشنایی بودم

ولی یک واسط آمد و همه چیز ما را با خود برد.

یا علی بن موسی الرضا این روزها با دل خسته ای که آیه «اللهم اشفع کل مریض» را با تمام اعتبار و وجودش نزد شما فریاد می زند بیشتر از ما و دل آَشنا هستید پس به نام پاک دوست همصدا با ما این دعا را آمین بگویید.

 

 آنها می گویند:

 خلقت همین است، خیلی چیزها محال است و بهتر است نه حرفش را بزنیم و نه فکرش را بکنیم.

اما تو این گونه نبودی.

تو هیچ گاه از کوشش دست نکشیدی، همواره صبر سرشار از ملایمتت را حفظ کردی، برای تو نا امید شدن از حل مصائب روزگار به منزله راهی بود برای زندگی کردن زیباتر.

ولی بسیاری از ما با گذشت زمان از کوشش خود دست برمی داریم، عبادت و بندگی می کنیم ولی چنانچه در بهشت و جهنم را باز ببینیم وجود خود را در افکار همیشگی گم می کنیم.

اگرهم اهل قرار باشیم بیشتر وقت ها با سردرگمی حرکاتی را تکرار می کنیم آن هم همه اش بخاطر...

ولی نبوغ تو در آن بود که هیچ یک از استعدادهای خداوندی را برای انجام آن همه سختی هدر ندادی

در بندگی به حدی رسیدی که دلیل و بهانه خلقت ما شدی، همه اش بخاطر تو بود.

در فرزندی پاره تن و مخاطب رسالت رسول شدی

و در مادری همین بس که 4 اسوه را برای تکامل نسل های بشریت پروراندی، به آنها همه چیز دادی، حتی سلاحی که با آن فضای درونشان را بیابند، فضایی که هیچ کس حق ورود به آن را ندارد جز خدا و مادر

و شیوه همسری ات مانند عشقی بی نظیر برای علی شدن علی بود، عشقی بی واسطه و عادلانه.

این روزها علی سرگردان کوچه های بی کسی مدینه و چاه های تنهایی این دیار است هنوز به دنبال کوره راه های عشق فاطمه می گردد. یگانگی و یکتایی این مرگ، مانند واژه ای ساده با ملایمت عشق علی برابری دارد.

تو چه کردی که در هر مرحله از بودنت توانستی خود را با تمام تضادهای درونت آشتی دهی؟

و اینجاست که فاطمه، فاطمه می شود...

دلم گاهی برای مصداقی می گیرد.

همانقدر که دلیل شدی به همان اندازه راه بلد ادامه بندگی زنان عالم بودی

ام ابیها:

خط این بندگی سال هاست که از مسیر فاطمی خارج شده

امروزه تنها کوره راه های زیبایی است که زن را به مقصودی آن هم تا مدتی و نابجا می رساند

سراسر این هنر به رنگ و جلوه آمیخته شده و نمی دانم تا زمانی که سر ها در گریبان مویی و اندامی غرق است چگونه در کنارش رسالت بندگی، فرزندی، همسری و مادری و مسئولیت اجتماعی سپری می شود.

مادر جان:

این ها فاصله شده اند که شاید چیزی جز خط جداسازی نباشند که میان ما و شما ایجاد شده است.

شگفتا که چه زمانی باید سپری شود تا ما حقیقت روحی که در بندگی فاطمه جریان داشت را در یابیم.

می خواهم از یادم نرود،

یادم باشد حرفی نزنم که به کسی بر بخورد

نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد

راهی نروم که بی راه باشد

خطی ننویسم که آزار دهد کسی را

یادم باشد که روز و زورگار خوش است

 و همه چیر روبه راه و بر وفق مراد است و خوب

تنها،... تنها دل ما دل نیست...

آره

م.م